Γιατί δεν αξίζει να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες!

Τι κέρδος έχεις ΕΣΥ ως εργαζόμενος για την δωρεάν εργασία που προσέφερες κάνοντας απλήρωτες υπερωρίες; Αν είσαι κατώτερο προσωπικό, σχεδόν πάντα: ΤΙΠΟΤΑ. Απλα, κρατάς την δουλειά σου. Τι κατάκτηση!

Οταν δουλεύουμε, η εξίσωση έχει ως εξής: παρέχουμε το σώμα, το μυαλό και τον χρόνο μας με αντάλλαγμα χρήματα για να πληρώσουμε λογαριασμούς, να καταναλώσουμε, ενίοτε να αποταμιεύσουμε κιόλας, για το μέλλον, αλλά...
  • ... η απαίτηση κάποιων εργοδοτών να δουλεύουμε υπερωρίες, δίχως να μας πληρώνουν γι' αυτές, αποτελεί υπαναχώρηση εκ μέρους τους από ένα θεμελιώδες κοινωνικό συμβόλαιο, στο οποίο βασίζεται όλο το οικοδόμημα της κοινωνίας.
  • Οι εργοδότες ακολουθούν αυτή τη πρακτική αποσκοπώντας να αποσπάσουν μεγαλύτερη αξία από τον εργαζόμενο, αντλώντας περισσότερη εργασία απ' αυτόν, με το ίδιο όμως εργατικό κόστος. Είναι απλό: "βγάζουν" περισσότερες ώρες από τον κάθε εργαζόμενο. Τι σημαίνει όμως αυτό για τον εργαζόμενο; Τι κερδίζει;
  • Τι κέρδος έχεις ΕΣΥ ως εργαζόμενος για την δωρεάν εργασία που πρόσφερες κάνοντας απλήρωτες υπερωρίες; Αν είσαι κατώτερο προσωπικό, σχεδόν πάντα: ΤΙΠΟΤΑ. Απλά, κρατάς την δουλειά σου. Τι κατάκτηση! Αν είσαι manager ή προϊστάμενος, με τις κατάλληλες διασυνδέσεις, γλύψιμο ανωτέρων και επιτυχές "τρέξιμο" των υφιστάμενων σου (που συχνά σημαίνει να τους χώνεις να δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες!), μπορεί να ανελιχθείς. Στην Ελλάδα όμως οι περισσότερες θέσεις εργασίας, λόγω και της οικονομικής δυσπραγίας, ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.
  • Το θέμα είναι λοιπόν: αφού δεν πληρωνόμαστε τις υπερωρίες, γιατί δεχόμαστε αυτό τον εξευτελισμό; Προφανώς, υπάρχει ο φόβος απώλειας της θέσης εργασίας και τα επακόλουθα, όπως η αδυναμία να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, να χαθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.α. 
  • Στην Ελλάδα, λόγω της οικονομικής κρίσης, είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολο να ξαναβρεί κάποιος δουλειά σύντομα, όσα προσόντα και να έχει. Όλα αυτά οδηγούν τον εργαζόμενο να δέχεται τον εξευτελισμό των απλήρωτων υπερωριών. Είναι σαν το σύστημα να έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να κρατά τους εργαζόμενους εγκλωβισμένους στον ίδιο εργοδότη και σε καθεστώς "γαλέρας" με απλήρωτες υπερωρίες (ειδικά όσους έχουν οικογένεια, να σημειώσουμε, οι οποίοι, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων, είναι πιο "υποταγμένοι").
  • Καταλήγουμε ότι οι απλήρωτες υπερωρίες είναι κάτι ασύμφορο για τον εργαζόμενο και ανήθικο και εκμεταλλευτικό εκ μέρους του εργοδότη.  
  • Η εμπειρία επιβεβαιώνει ότι οι εργαζόμενοι μόνο γκολ "τρώνε", όταν είναι υποχωρητικοί και καλοθελητές απέναντι στους εργοδότες. Δηλαδή, γιατί δεν κοιμάσαι κιόλας με ράντσο στη δουλειά μεθαύριο, για το καλό της επιχείρησης; Αφού δέχεσαι απλήρωτες υπερωρίες, δέχεσαι το λεγόμενο "σπαστό" ωράριο, γιατί όχι να φθάσουμε κι εκεί. Για σκέψου.
  • Μια άλλη παρενέργεια αυτού του φαινόμενου, ειδικά στο ελληνικό παράδειγμα με την υψηλή ανεργία, είναι το γεγονός πως λιγότεροι υπάλληλοι θα προσληφθούν. Και γιατί μια επιχείρηση να κάνει προσλήψεις; Όταν μπορεί να βγάλει τη δουλειά βασιζόμενη σε πρόθυμους υπαλλήλους να κάνουν το "κάτι παραπάνω" δωρεάν, δεν χρειάζεται να προβεί σε προσλήψεις!
  • Επομένως, το φαινόμενο των απλήρωτων υπερωριών δεν αποτελεί μόνο ένα παρακμιακό και εκμεταλλευτικό φαινόμενο σε επίπεδο εργασίας, αλλά επηρεάζει άμεσα ολόκληρη την οικονομία και κοινωνία. Υπονομεύει τη συνοχή της κοινωνίας και την οποιαδήποτε προσπάθεια για ανάκαμψη της οικονομίας.
 Με στοιχεία από το άρθρο Why I Don't Do Unpaid Overtime and Neither Should You